حتی اول متن اینتر هم نمی زنم تا چند خط از ابتدای باکس متن فاصله بگیره!

فقط دلم می خواد آزاد بنویسم

از قبل هیچ چیز آماده نکردم! توی ورد مرتبش نکردم! غلط هایش نگرفتم! تصحیحش نکردم!

فقط دارم اینجا می نویسم و می دانم وای به حال کسی است که بخواهد چیزی از این بیرون بکشد! چون احتمالا با این کیبورد خراب من کلی به زحمت می افتد تا از وسط این همه غلط املایی بفهمد چی نوشته ام.

خب هیچ چیزی از قبل آماده نکردم و دارم چرند می نویسم و دلم هم می خواهد اینقدر به این چرند نوشتن ادامه بدهم تا هیچ کسی حوصله نکند تا آخرش را بخواند و بعد فحش بدهم به کسانی که کامنت گذاشتند و ادعا کردند که تا آخرش را خوانده اند!!! آن هم اینهمه حرف بی معنی را!

وقتی دستم را روی کیبور ول می کنم برای خودش راه می رود روی دکمه ها و من(!) توجه نمی کنم به اینکه اینها چی می نویسند حتی شاید کلمه های ممنوعه بنویسند. اصلا به من چه که چی می نویسند! بزار هر چی دلشان می خواهد بنویسند.

مثلا بنویسند که دوباره با دین درگیر شدم (شدم؟) یا بنویسد که این جمله ی قبل که نوشتم الکی بود و محض خالی نبودن عریضه گفتمش!

بزار بنویسند که دلم برای خدا تنگ شده! خیلی وقت است که ازش خبر نگرفته ام! گرچه خیلی وقت ها خودم را برایش لوس می کنم ولی مثل دخترهایی شدم که فقط برای پول گرفتن سراغ باباشان می روند و با هوارتا ناز و کرشمه پول را از باباهه به زور می گیرند! شدم مثل دختر فراری هایی که از خودشان فرار می کنند. شدم مثل آدم های افسرده که ساعت ها به تلویزیون خیره می مانند و اصلا فکر نمی کنند که چی دارند می بینند!

بزار همین چیزها را بنویسند دیگر!

حوصله تان سر رفت؟ نرفت؟؟ ای بابا مجبورم ادامه بدهم پس!!

یک روزهایی داستان می نوشتم توی یک دفتر خاکستری (قهوه ای کم رنگ بود تا جایی که یادم هست!!) داستان هایم نا خداگاه از جلوی چشمان رژه می روند و بعضی وقتها چقدر دوست دارم باز داستان هایم تکرار کنم! خل شده ام دیگر!!

کار دارم! درس دارم! زنگی بهم سخت می گیرد! پروژه هایم پیش نمی رود! از دست این اِرُورِ پرمیشن لینوکس کلافه شده ام! بابا چه اشکال دارد یک بار آسان بگیری؟ ما که از خودیم!! یک بار به ما اجازه بده فایلی را بدون پرمیشن بنویسیم! حالا چه فرقی می کند چه فایلی! مثلا فایل زندگی یک آدم را!!

یک هوارتا کامنتی هم بدهکارم به بلاگ اسپاتی ها که دوستشان دارم گرچه خیلی هاشان نمی دانند که "منی" هست و "منی" دوستشان دارد! یا اصلا نمی دانند "من" کدام یک از اطرافیانشان است که زیرزیرکانه و موزیانه اینجا رسوخ کرده و جا خش کرده و گه گاهی بهشان دلخوشی می دهد!

سلام من رها هستم!

دلم شیطنت بی قداست می خواهد باز! ولگردی شبانه و به قول بعضی ها ک‌س چرخ زدن و ک‌س شعر گفتن و ک‌س شنیدن و ک‌س خلی کردن!!!! یا ببخشید کی‌ر چرخ زدن و کی‌ر شعر گفتن و کی‌ر شنیدن و کی‌ر خلی کردن!

چه دختر بی ادبی! وای وای وای وای!!!

خجالت نمی کشی آخر؟ نه تو رو خدا خجالت نمی کشی؟ دهنت را باز کردی هرچی آت و آشغال ازش بیرون می آد تف می کنی اینجا؟؟

موآدی آداب باش دختر! موهایت را شانه کن! درست بشین! با دست غذا نخور! می میری توی خونه لباس بپوشی؟ نمی گی مرد نا محرم دیدت بزنه؟

هیچ جای دنیا را نگرفته ام

هر جایی را که گرفته ام مال این دنیا نیست! همه شان بالاتر از این دنیا است!

نه اینکه فکر کنین که مثلا حالا قرار است بغل دست زینب در بهشت لم بدهم ها! نخیر اگر آن جا وجود باشد مال من نیست مطمئنا!

منظورم دل دیگران است! که بهشت گونه جایم داده اند یا جهنم گونه!

یکی اگر پیدا نشود جلویم را بگیرد تا خود صبح به جای انجام کارهایم این طوری چرند می گویم!

اما خودش به نوعی خوب است چون آنوقت واقعا می توانم دهن اون هایی رو که گفتن متنم را تا آخر خوانده اند سرویس کنم!!